صعود نانگاپاربات : افتخار یا اتهام؟
کوهنورد مشهوری می گوید: اگر کوهستان را دوست داریم ، باید قوانین آن را نیز دوست بداریم و به آن احترام بگذاریم.
قانون کوهستان در درون کوه نهفته است. قانونی که فقط ما کوهنوردان حق تفسیر آن را داریم. آن هم نه همه کوهنوردان ، بلکه آنانی که سالهایی طولانی از عمر خود را در کوهستان سپری کرده اند و البته نه آنهایی که صرفا از کوهها بالا رفته اند و با کوهنوری تشکیلاتی (باشگاهی – گروهی) بیگانه اند.
بعد از شنیدن خبر شکایت قضایی خانواده زنده یاد سامان نعمتی از تیم پرافتخار باشگاه دماوند (صعود کننده به قله سر سخت نانگاپاربات) ، ضروری دانستم مطالبی را از زاویه دید کسی که خود را یک کوهنورد تشکیلاتی می داند و در حال حاضر نیز مسوولیت اداره یک باشگاه رسمی در کشور را بر عهده دارد عنوان کنم:
سالها پیش، زمانی که با ورزش کوهنوردی آشنا شدم (1354) ، کتابی نوشته دکتر هرلیخ کوفر – کوهنورد مشهور آلمانی – با ترجمه احد سالکی با عنوان حماسه نانگاپاربات ، سال ها دری رویایی را به رویم گشود. رویایی که تحقق آن تا همین چند ماه پیش برایم غیرمحتمل می نمود. به نظر من می توان گفت صعودی که تیم باشگاه دماوند به سرپرستی سرکار خانم لیلا اسفندیاری و سرپرستی فنی آقای کاظم فریدیان انجام داد، اندکی برای ما ایرانیان از زمان جلوتر بود، زیرا به نظر می رسد بسیاری از کسانی که در حلقه مفسران ورزش کوهنوردی قرار دارند به اهمیت و ارزش آن پی نبره اند. ارزش و اهمیتی که با دانستن خصوصیات این تیم چند برابر می شود: این تیم با جذب حمایت مالی یک اسپانسر خصوصی و بدون وابستگی به هیچ نهاد و سازمان دولتی اقدام به صعود این قله دشوار کرد (نهمین قله از نظر ارتفاع و دومین قله از نظر سختی)، تیمی که تمام اعضای آن ایرانی، جوان و کاملا مستقل بودند و از همه مهمتر، ازاین تیم 7 نفره 5 نفر موفق به صعود قله شدند.
ما کوهنوردان بهتر از هر کسی می دانیم که خطر جرح و فوت در کوهنوردی متاسفانه اجتناب ناپذیر است.
در ساعت اوليه صعود سامان نعمتي كه اين روز در برفكوبي شركت نداشت و در انتهاي صف قدم بر ميداشت ديده شد كه كولهاش را به زمين گذاشته و در حال وارسي آن است. سرپرست فني تيم آقاي فريديان ضمن احوالپرسي علت را جويا شد و او در جواب گفت: "در حال مرتب كردن كولهاش است".
