گروه حوادث ـ جزئيات تازه صعود گروه ۶ نفره كوهنوردان ايرانى به قله «نانگاپاربات» پاكستان و ناپديد شدن يكى از اعضاى گروه تشريح شد. در اين صعود نفسگير يكى از كوهنوردان در ارتفاع ۷۸۰۰ مترى جان باخت.
«سهند عقدايى» مسئول روابط عمومى و عضو گروه كوهنوردى در اين باره به خبرنگار ما گفت: قله «نانگاپاربات» در شمال پاكستان و غرب رشته كوه هاى هيماليا قرار دارد. نخستين تلاش ها براى صعود به اين قله از ۱۱۲ سال قبل آغاز شد، اما نخستين گروه كوهنورد ۵۴ سال قبل به اين قله - كه از صعب العبورترين قله هاى جهان است - صعود كرد.تا امروز نيز از ۲۹۳ كوهنورد صعود كننده به اين قله ۷۰ تن جان باخته اند.به گفته وى، اعضاى گروه كوهنوردى باشگاه دماوند چندى قبل به پيشنهاد و سرپرستى «ليلا اسفنديارى» - كوهنورد فعال و باسابقه كشور - طرح صعود به قله «نانگاپاربات» در شمال پاكستان را پذيرفته و با حمايت هاى مالى يك شركت داخلى، برنامه سفر، روز ۲۴ خرداد ۸۷ با پرواز به سوى اسلام آباد آغاز شد.
اعضاى گروه ۶ نفره صبح ۳۱ خرداد عازم كمپ اصلى شده و صعود به قله را شروع كردند. 16 روز پس از آغاز صعود، اعضاى گروه به كمپ شماره ( 3 ) در ارتفاع ۶۸۵۰ مترى رسيده و پس از يك شب استراحت در كمپ و بررسى وضعيت اخبار هواشناسى، صبح ۲۶ تير صعود به قله را ادامه دادند.۲۷ تير، حدود ساعت ۱۲ شب از چادرهايمان در كمپ چهارم - ارتفاع ۷۴۰۰ مترى - براى صعود به قله خارج شديم. دقايقى پس از حركت «سامان» ۲۷ ساله - قربانى - كوله پشتى اش را زمين گذاشت. وقتى علت را پرسيديم، گفت مشكلى نيست، ادامه دهيم. اما وقتى هوا روشن شد، با تعجب دريافتيم او كوله پشتى ندارد. از آنجا كه چند مترى از ما عقب مانده بود، متوجه شديم توان كافى براى صعود ندارد، اما از بيان موضوع طفره مى رفت.وقتى فاصله گروه از سامان بيشتر شد، به او پيشنهاد كرديم برگردد، اما مخالفت كرد. حتى دو نفر از اعضاى گروه هم حاضر شدند با او برگردند و از صعود انصراف دهند، اما قبول نكرد. با اين حال سرپرست تيم و سرپرست فنى گروه، وقتى با مخالفت هايش روبه رو شدند با اصرار او را وادار به برگشت كردند. سامان كه اوضاع را اين گونه ديد، چاره اى جز اين نديد. ما نيز با توجه به هموار بودن مسير برگشت حدود ساعت ۱۰ صبح از او جدا شديم. اما پس از ۲۰۰ متر صعود وقتى به پشت سر نگاه كرديم، باز هم سامان را پشت سر ديديم كه آرام ـ آرام در حال صعود است.

آن چه در اين خبر مي خوانيد جزييات انتشار اخبار پيرامون حادثه ي نانگاپاربات و شكايت پدر سامان نعمتي به دادگاه جنايي در رسانه هاست:

  روزنامه ي ايران : حادثه مرموز در ارتفاع ۷۸۰۰ مترى

از اوايل خرداد ماه سال جاري؛ زمانِ آغاز فعاليت سايت حاضر تقريبا سه ماه مي گذرد، براي آگاهي از  ميزان استقبال مخاطبان،كافي‌است بگوييم طي اين مدت - بدون احتساب ماه سوم- تعداد بازديدكنندگان سايت، با ركوردي‌ بي سابقه از مرز 70 هزار نفر گذشت.
  زماني كه صحبت از يك پايگاه اطلاع رساني اختصاصي براي انتقال اخبارِ اين تلاش بود و چه زماني كه در عمل سايت راه اندازي و آغاز به كاركرد حتي با عزمِ داشتن تلاشي مضاعف، باز پيش بيني بيش از پنجاه هزار بازديد كننده دركمتر از يك ماه و تا قبل از صعود تيم برايمان آسان نبود اما از همان قدم نخست، صرف نظر از واكنش مخاطبان خيال نداشتيم بعداز بسته شدن دفتر اين صعود، سايت را به حال خود رها كنيم.
هدف و انگيزه ي ما فراتر از انتقال اخبار اين صعود خاص، به دور از محيط  وبلاگ نويسان و سايت هاي كوه نوردي اي كه بعضي در حد پاورقي ها و مجلات زرد و با خط  و جهت شخصي فعاليت مي كنند، توسعه ي فضا و كسب جايگاهي هميشگي ودرخور براي اين فعاليت غيرميداني درانواع رسانه ها و نيزجلب توجه و حمايت بنگاه هاي اقتصادي از اين دسته ورزش هاي حرفه اي است.

پس از مقدمات و برنامه‌ريزي‌هاي طولانی که از نه ماه پیش آغاز شده بود سرانجام در تاريخ 24/3/1387 به منظور نخستين تلاش ايراني بر نانگاپاربات، عازم اسلام‌آباد شديم. در آن روزجمعیتی بالغ بر300 نفربرای بدرقه به فرودگاه امام آمده بود که نشان از اقبال خوب جامعه ی کوه نوردی به این برنامه داشت و از دیگر سو بر اضطراب ما در مورد حاصل کار می افزود.
در هفته های گذشته مصاحبه های متعددی با رادیو و تلوزیون و روزنامه ها داشتیم و پوشش خبری خوبی به برنامه داده شده بود که عمدتا مرهون مدیریت حرفه ای مسوول روابط عمومی تیم بود.
 در آبان ماه سال 1386 ليلا اسفندياري برنامه را از طرف باشگاه کوه نوردی و اسکی دماوند و به صورت انفرادی اعلام کرده بود و در نظر داشت با استخدام دو نفر باربر ارتفاع در پاکستان برای صعود تلاش کند. همزمان با او برنامه ریزی برای صعود دیگری در هیمالیا در باشگاه دماوند در حال انجام بود و آن گشایش یک مسیر جدید بر قله برودپیک بود که طراحی آن را کاظم فریدیان در خلال صعودهای سال های گذشته اش به برودپیک و k2 انجام داده بود و با حامد کرامت که پارسال در غالب تیم ملی به برودپیک رفته بود در منطقه دیداری داشته و طرحش را در میان گذاشته بود و او نیز در حین تلاش بر مسیر نرمال آن را مورد بررسی مجدد قرار داده بود. درآن زمان علاوه بر کاظم و حامد، سهند عقدايي و حسین ابوالحسنی از باشگاه دماوند، احسان پرتويي‌نيا از خانه ی کوه نوردان کرج و سامان نعمتي از گروه قاجر شهرستان قروه کردستان در تیم شرکت داشتند وسرگرم برنامه های تمرینی و همچنین تلاش برای جذب حمایت مالی بودند که البته در این زمینه توفیقی نیافتند و نهایتا در اوایل اسفند ماه به خاطر مشکلات مالی توقف پروژه را رسما اعلام کردند.
اما از آن سو برنامه ی نانگاپاربات اقبال خوبی یافته بود...

باز هم پنج روزِ بااميد و نااميدي گذشته... کم آوردن ها و عصبي شدن ها ... هوا همچنان مي بارد اما يك خبر استثنايي و خوب مي گويد: روز 20 جولاي روي قله هواآفتابي و سرعت باد 10 کيلومتر خواهد بود. آخرين فرصت براي صعود...با تجربه ها مي گويند در تاريخ هواشناسي کي تو بسيار کم سابقه ست. قرار شده همه روز 19 جولاي براي صعود قله توي کمپ 4 جمع شوند. ساعت 45: ‌2 ‌از چادر آشپزخانه زدم بيرون. جوايو و فيلم بردار اختصاصي و باربرش امين لاي سراک ها 20 متري ِ من بودند. بالا‌آمدند و از من جلو زدند. بدن من خسته بود. توي راه ِکمپ 2 انگشت شست دستم به خاطر فيلم برداري سرمازده شد. برگشتم کمپ 1. رفتم توي چادر دو دختر کره اي ؛ مجهزترين چادري که توي عمرم ديدم انگار توي شهر وارد يک آپارتمان شده اي ...برف آب کردم... حدود ظهر شرپاها زيپ چادر را باز کردندو گفتند: دخترها آمده اند بالا بايد از چادر بري بيرون. گفتم: چند دقيقه ... گفتند : همين الان چون اصلا بيرون نمي شه ايستاد. يك دستم کوله پشتي بود و دست ديگر وسايل ام... کيسه خواب را با دندان گرفتم ... دستي از چادر ايتاليايي ها آمده بود بيرون و پنجه ي بازش مي گفت وسايلت را بده به من. بعد زيپ باز شد و با سر خزيدم توي چادر. ابراهيم توي چادر کف دستش را گرفت یعني بزن کف دستم. توي دلم گفتم خدايا ما چه قدر پررو هستيم قله اي را مي خواهيم صعود کنيم که توي ارتفاع 6000متري اش وقتي مي خواهیم از اين چادر به آن چادر برويم احساس موفقيت مي کنيم...

... دوباره پريدم بيرون و ديرکها را آزاد کردم بعضي قسمت ها يخ زده و از توی هم در نمي آمد اهميتي ندادم رفتم توي چادر و آن ها را بستم کنار کوله. از داخل چادر شروع کردم به فرو کردن چادر توي کوله پشتي ديگر آن قدر کوچک شده  بودکه براي خودم جا نبود آمدم بيرون و کوله پشتي را هم کشيدم بيرون و باقي مانده ي چادر را چپاندم توي کوله پشتي آن قدر تاريک بودکه طناب را نمي ديدم عينک ضد طوفان را براي لحظه اي برداشتم و طناب را پيدا کردم و شروع  کردم به فرود...
دو سه جا طناب زير برف يخ زده و دفن شده...مي ميرم از وحشت تا ادامه اش را پيدا کنم...
هيچ چيز پيدا نيست ولي مي دانم که ديگر به کمپ 2 خيلي نزديکم...

تلاش تيم‌هاي امدادي در «كوهستان وحشي» سرانجام منجر به نجات 3 كوهنورد شد. كوهنورد ايتاليايي كه با كمك دو كوهنورد اعزامي از كمپ اصلي‌ موفق شد جان خود را نجات دهد به يكي از همنوردانش گفته بود: مطمئناً من قصد تسليم شدن در برابر اين حادثه را ندارم.
به گزارش خبرگزاري فارس به نقل از آسوشيتدپرس از اسلام آباد، «ويلكو فن رويخن» يكي از نجات يافتگان هلندي اين حادثه وجود چند اشتباه در آماده شدن براي حمله نهايي به قله را علاوه بر بهمن عامل بروز يكي از بدترين حوادث تاريخ كوهستان‌هاي جهان دانست كه در جريان آن 11 كوهنورد جان خود را از دست دادند.
وي كه هم اكنون در بيمارستان براي بهبود سرمازدگي‌ها تحت درمان قرار دارد گفت: همه چيز تا كمپ 4 به خوبي پيش رفت اما از زمان حمله نهايي به قله همه چيز به هم ريخت.
قله «كي 2»، دومين قله بلند جهان بعد از اورست با 8 هزار و 611 متر ارتفاع، در نزديكي مرز پاكستان و چين است كه از لحاظ فني سخت‌ترين قله جهان نام داشته و صعود به آن نيازمند توانايي‌هاي بسيار زيادي در كوهنوردي است.
‌جمعه و در حالي كه چند تيم كوهنوردي در منطقه قصد صعود به قله را داشتند سقوط بهمني يخي در مسير گردنه صعب‌العبور در حدود 350 متري زير قله و در زمان فرود يكي از تيم‌ها باعث مرگ 11 كوهنورد شد.

مقامات و كوهنوردان حاضر در پاكستان، از مرگ دست كم 9 كوهنورد بر اثر سقوط بهمن بر روي يك ديواره يخي در K2، دومين قله بلند جهان خبر دادند.
به گزارش فارس، در اثر اين بهمن چندين كوهنورد ديگر نيز ناپديد شده‌اند كه كار امدادرساني در اين قله در شمال پاكستان را با مشكلات زيادي روبرو كرده است.
قله «كي 2» كه صعود به آن سخت‌تر از قله اورست است 8 هزار و 610 متر ارتفاع دارد و نسبت به ساير قله‌هاي جهان و منطقه هيماليا نيازمند كار فني بيشتر بوده و آب و هوايي بسيار خشن‌تر را داراست. اين قله يكي از خطرناكترين قلل جهان است كه به كوهستان وحشي نيز معروف است.
«نذير صابر» از باشگاه كوهنوردي آلپ پاكستان در اين مورد اظهار كرد كه روز جمعه حدود 22 كوهنورد كه اكثراً خارجي بوده‌اند در قالب 8 گروه مختلف در حال صعود به قله بوده‌اند. «صابر» گفت: در زمان فرود كوهنوردان، يك بهمن عظيم طناب‌ها و كارگاه‌هاي ثابت را در فاصله حدود 3400 متري زير قله از بين مي‌برد كه در نتيجه آن چند كوهنورد سقوط كرده و سايرين نيز در ارتفاعي گير افتاده‌اند كه احتمال سرمازدگي آنها زياد است.

امروز چهارشنبه 4 جولاي (13/4/86) خبر رسيده 6جولاي روز قله است يکبار ديگر شرپا ها و کره اي ها شال و کلاه کرده اند براي قله.ساعت 3 توي تاريکي راه افتادم توی یخچالي که روز درآن گم مي شوي شب راه رفتن خنده دار است اما اگر می خواستم به شرپاها برسم اين تنها راه بود.
خيلي مبهم و خطرناک بود هوا که روشن  شد بعضي جاها جاي پاي تيم کره پيدا بود خيلي روحيه مي داد معلوم  بود درست آمده بودم.
تاچهار روزِ پيش هر 4 يا  5  دقيقه؛ صداي يک بهمن مهيب دره و فضا را پر مي کرد و مي لرزاند و تذکر مي داد  که سفت بچسب به جايت. بعد از ده روز استراحت به علت هواي خراب دوباره کوه نوردان عازم قله اند. روزهاي گذشته پر ازاستيصال بود و انرژي رواني همه را تحليل داد ...مدام تدارکات غذايي را بالابردن، خوردن و برگشتن پايين و دوباره از نو آغاز کردن به نوعي احساس بيهودگي دامن می زد. در اين روزهاي استيصال کم کم افراد شروع کرده بودند به عصبي شدن و غر زدن.
هوا کم کم روش مي شد ولي در اين هشت روز بخور و بخواب در بيس کمپ قيافه یخچال حسابي به هم ريخته بود انگار اولين بار بود لابه لاي سراک ها هستم...